Willems Mijmeringen | Filosofische zondag; levenslessen
blog, leiden, voetbal, heerenveen, sc heerenveen
2048
post-template-default,single,single-post,postid-2048,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-1.7.1,vertical_menu_enabled,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.5,vc_responsive

Filosofische zondag; levenslessen

Sommige mensen gebruiken de zondag om lekker uit te rusten van een welverdiende werkweek. Anderen benutten deze dag weer om wekelijks “kerkvoer” te genieten.

Als je onregelmatig werkt is er geen werkweek. Zodra er ergens een gaatje is, probeer je er op een eigen manier invulling aan te geven. Zo ook gisterochtend. Dochter Renee naar weekendklas (bezig bijtje), dat zijn de genen van haar moeder. Mijn vrouw Ida aan het werk en de mannen in huize Schuurmans vrij.

Mannendag; Wat doe je dan? Je kan natuurlijk de spelcomputer aanzetten maar dat doen we iedere dag al. Een dagje treinen.      “Nee, geen polonaise aan ons lijf.”     Het zwembad, op steenworp afstand is natuurlijk ook een optie. Tussen de buien door, de stoute schoenen aangetrokken en op het fietsje naar zwembad De Zijl. Het werd een dag om niet te vergeten.

Zowel Tobias als ook ik een beetje brak. De één door iets teveel sociale media. De ander door een niet te stuiten verslaving. Deze onstuitbare behoefte steekt zo uit het niets de kop op. Meestal op onmogelijke tijden. ‘s Ochtendsvroeg tegen mijn REM-slaap aan krijg ik dit adrenalineshot op onverklaarbare wijze toegediend. Plotsklaps wakker, helder van geest, gelijk alle zintuigen op scherp. Maar om vijf uur ‘s ochtends je bed uit, betekent dat je er de rest van de dag hinder van ondervindt.

Ik dwaal af, mijmer teveel. Waar waren we gebleven.      “Oh ja, het zwembad een dag om niet vergeten.”

Zwembad, dan zeg je zwemmen. Maar logica? Bij ons en dan heb ik het specifiek over Tobias en mij, valt de appel niet ver van de boom. Allebei hadden we snel ons ligbedje gevonden. Onze handdoek gedrapeerd en ons neer gevleid om onze welverdiende zondagsrust te genieten.

Nauwelijks ons genesteld , en daar stak Tobias van wal. Eenmaal op de praatstoel en er kwam een spervuur aan vragen.

“Pappa, waarom heet een fiets een fiets en geen auto?”    Ingewikkelde vragen zo op de zondagochtend is mijn eerste gedachtengang.     ” Ik heb geen idee Tobias”   , antwoord ik op mijn “qui vive.” Aan zijn blik zie ik dat mijn reactie hem niet tot tevredenheid stemt.      “Omdat het zo bedacht is door iemand”    , herstel ik snel. Tobias gaat verder:    “hoe is het licht ontstaan Pappa?” Natuurkunde en scheikunde zijn vroeger nooit mijn sterkste vakken geweest. Dus ik moet het antwoord schuldig blijven. Zonder mijn antwoord af te wachten stroomt er een waterval aan vragen uit Tobias zijn mond die als gerichte kogels op mij worden afgevuurd. Zijn blik daarbij stoïcijns gericht op het water.
“Waarom is er water pappa?”    “Waarom is er oorlog Pappa?”       “Waarom gaan we dood pappa?’     “Waarom kunnen we niet voor altijd blijven leven, pappa?”     Hij antwoord zelf:   “Ik wil niet dood pappa.”     “ik wou dat ik voor altijd bij jullie kon blijven.”

Ik val even stil en antwoord:       “dat zou ik ook  ontzettend graag willen Tobias.”

Tobias zijn grote glimlach van oor tot oor maakt mijn zondag, een dag om nooit te vergeten.

Even later nemen we een frisse duik om ons tevreden te laten onderdompelen in het gevoel van vrijheid wat water je geeft.

Geen reacties

Plaats een reactie