Willems Mijmeringen | Nummer 14
blog, leiden, voetbal, heerenveen, sc heerenveen
1913
post-template-default,single,single-post,postid-1913,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-1.7.1,vertical_menu_enabled,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.5,vc_responsive

Nummer 14

Johan Cruijff, geboren en getogen in Betondorp. De trots van Mokum. “En un Momento dado”, hemelbestormer in Barcelona en God van gans “Catalunya.” Zelfs bij aartsrivaal Feyenoord wordt hij tot op de dag van vandaag als een heilige op handen gedragen. Je mag het in Rotterdam en omstreken alleen niet hardop zeggen. Want dat is vloeken in de kerk.

Het schokkende nieuws op donderdag 24 maart 2016. De dag dat de tijd even leek stil te staan. Johan overleden. Parallel hieraan, in deze dagen symbolisch de teloorgang van het Nederlands voetbal.

Konden we maar even “back to the future”, terug in de tijd met Johan. Het oogstrelende voetbal van een lefgozertje uit Amsterdam waar geen berg te hoog voor was. Prijzen die aan de lopende band werden gehaald. Van landskampioenschappen tot beker-winsten en bekers met grote oren. Wereldheerser over heel Europa met Ajax. Dirigent van zijn eigen orkest. Legendarische nummer 14 die zijn voeten liet spreken.  Binnen het veld als buiten het veld grillig en onnavolgbaar. Een patent op buitenkantje rechts. De uitvinder van “op de stropdas.” Versnellen op de vierkante meter, Johan kon ‘t. Zowel verticaal als horizontaal, koning van de dribbel. Eigengereid en niet te coachen. Altijd en overal op de grasmat de tegenstander een stap voor. “Voetbalgogme” tot in het puntje van zijn linker kleine teen. Niet in het bezit van een “chocoladebeen.” en zo kan ik nog wel even doorgaan. Superlatieven komen te kort voor deze unieke voetballer.

Mijmeren over een tijd die naar alle waarschijnlijkheid niet meer terug komt. Het Nederlandse voetbal vierde hoogtijdagen met Johan Cruijff als boegbeeld. Niet alleen als voetballer maar later ook als coach maakte Johan furore bij diverse topclubs. De basis was gelegd voor het totaalvoetbal. Waar Oranje in latere jaren de vruchten van heeft geplukt onder aanvoering van coach Rinus Michels. Met als resultaat de ultieme winst van Oranje tijdens het EK van 1988. Zijn vroegere protégé bij Ajax, Marco van Basten was één van de drie Musketiers die er mede verantwoordelijk voor was dat Nederland Europees kampioen werd in Duitsland. Een blazoen was gezuiverd. De schande van 1974 was voor goed uitgewist. Het totaalvoetbal had eindelijk gezegevierd.

Helaas heeft het leven ook een keerzijde en is ‘t vergankelijk. Iets wat vandaag bevestigd wordt. De ziekte kanker  is met grote regelmaat van de klok de aankondiging dat het leven op een zeker moment stopt. Het lichaam is fysiek op. Alleen in onze eigen gedachtes kan je terug in de tijd. Het is de keiharde realiteit. Tijdmachines bestaan alleen in films en in stripboeken. Het is louter fictie. Er bestaan geen “Doc’s” en “Marty Mc Fly’s.” Hoe graag we ‘t ook zouden willen. We beschikken als mens zijnde niet over de gave om echt terug in de tijd te vliegen met een “Delorean.” Teleportier-machines bestaan niet. Zelfs  de Teletijdmachine van professor Barabas is een verzinsel geboren uit sentiment voor het verleden. Het is een fantasie die we allemaal als het kind in ons moeten koesteren.

Wat rest is de herinnering die levende blijft voor eeuwig dankzij uitzonderlijke kunstenaars als Johan Cruijff. Levende legende en beste voetballer van de wereld.

 

Geen reacties

Plaats een reactie