Willems Mijmeringen | Vuurpijlen en “achterzetten” in het A.L.S.
blog, leiden, voetbal, heerenveen, sc heerenveen
900
post-template-default,single,single-post,postid-900,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-1.7.1,vertical_menu_enabled,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.5,vc_responsive

Vuurpijlen en “achterzetten” in het A.L.S.

Bloedeloze nul- nul’s. “Brilstanden”,  ze zijn legio in de voetbalgeschiedenis en bieden vaak geen stof om over na te praten. sc Heerenveen- NAC       4-4-2015  19:45 uur.

Een wedstrijd die bij lange na niet in deze categorie viel te plaatsen. Houd je van “slapstick” en “comedy capers” in de stijl van funniest home videos dan zat je deze avond gebeiteld. Voor de kritische voetballiefhebber viel er minder moois te genieten.

Voor ‘t eerst sinds lange tijd de reis van 210 km. ondernomen om de Friese trots met eigen ogen gade te slaan. Voor een keer reden de treinen deze week volgens de dienstregeling en  was ik ruim op tijd om in het land van Doutzen aan te belanden. De binnenkomst in het Abe Lenstra-stadion gaf mij een gevoel van thuiskomen en het voelde aan als een warm bad. Deze thuishaven van sc Heerenveen is een gastheer die veel weg heeft van een bezoek aan je schoonouders, een grote mate van geborgenheid in een prettige omgeving. Echter na een helft voetballen deed het  A.L.S.  zijn naam eer aan en voelde het stadion onder invloed van het kolderieke voetbal als een koude douche. De eerste helft kenmerkte zich door “vuurpijlen” verzonden door verdedigers richting de middenvelders en aanvallers die hun doel voorbij schoten. Lange afstandspasses van A naar B over 50 meter waar 20 meter wenselijk was geweest.

Ik moet zeggen het gemis van een Joost van Aken als centrale verdediger als gevolg van een blessure liet zich voelen. Joost heeft het vermogen om met lange passen de dribbel naar voren te maken. Het inzicht om snel te schakelen van verdediging naar aanval zodat je een mannetje over hebt op het middenveld en de creativiteit van de middenvelders kunt benutten.

Maar de creativiteit was ver te zoeken. Tuurlijk, NAC speelde om niet te verliezen maar de inbreng van de Roon en van den Berg op de as van het veld was miniem. Deze spelers hadden twee weken vrijaf gehad maar het leek wel of ze het voetbal waren verleerd en een jaar vakantie hadden genoten.

Iedereen deelde ook in de malaise zowel De spelers van NAC als Heerenveen hadden duidelijk hun dag niet wat resulteerde in een “comedy capers” van de bovenste plank. Gemiste kansen voor open doel waren talrijk, over de bal heen maaien werd tot kunst verheven. Vuurpijlen en “achterzetten” waren schering en inslag. Opgeluisterd met verkeerde ingooien, struikelpartijen over eigen benen, “slow-motion-voetbal” en “postbode-voetbal.”

Ook mijn achterbuurman op de tribune liet zich onder invloed van de schertsvertoning niet onbetuigd en ging zich naarmate de wedstrijd vorderde roeren. Na weer een te hoge “achterzet”, gaf hij d.m.v. een rake trap het voorbeeld hoe het wel moest. Schreeuwend als een “wilde beest” werd zijn trap kracht bijgezet en moest een van de kuipstoeltjes van het A.L.S. het ontgelden.

Naar het einde van de wedstrijd toe werd de roep naar Henk Veerman alsmaar groter en dat heb ik geweten. Als er een schaap over de dam is volgen er meer. De supporter achter mij,  door zijn moeder ‘s middags nog gehesen in een veel te klein Slagveer-shirt deed van zich spreken. Als een dwaas tetterde hij mij met een luidkeelse schreeuw van 100 decibel in mijn oren: “Henkie, Henkie, Henkie, wij willen Henkie”. Deze oudere jongere had geen megafoon nodig. Mijn trommelvliezen keerden zich binnenstebuiten. Volgende week maar even naar de dokter is mijn gedachte.

Veelzeggend over het voetbal van deze wedstrijd was dat de beste kansen van Heerenveen waren voor centrale verdediger Otigba die twee keer mocht opduiken voor de goal van NAC. Helaas, beide keren trof hij geen doel.

Even had ik na het laatste fluitsignaal nog de ijdele hoop dat de spelers een gebaar zouden maken richting het publiek. De spelers liepen met het schaamrood op de kaken naar de eigen aanhang en namen een schamel applaus in ontvangst. Ik had ‘t kunnen waarderen dat ze met een ludiek spandoek met de tekst 1 april kikker in je bil afscheid hadden genomen van de eigen supporters. Daar had ik dan wel de humor van ingezien van een verlate 1 april-grap. Ik was dan de eerste persoon geweest die mijn handen stuk had geklapt. Maar dat mocht niet zo zijn. De spelers van sc Heerenveen dropen af als verzopen katten verdronken in hun eigen weemoed.

 

 

 

Geen reacties

Plaats een reactie