Willems Mijmeringen | Aangeschoten wild
blog, leiden, voetbal, heerenveen, sc heerenveen
842
post-template-default,single,single-post,postid-842,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-1.7.1,vertical_menu_enabled,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.5,vc_responsive

Aangeschoten wild

Guus Hiddink, alles gewonnen wat er te winnen valt. In een ver verleden in het nationale voetbal en internationale voetbal een prijzenpakker. Inmiddels een gelouterde coach die het klappen van de zweep kent. In Zuid-Korea nog steeds aanbeden als een afgod vanwege het onverwachte WK-resultaat in 2002. Zuid-Korea werd vierde tijdens dit Wereldkampioenschap voetbal.

Nu heden ten dage in maart 2015 aangeschoten wild. Een kreupele aangeschoten “lone wolf” die in het nauw wordt gedreven door zijn habitat. Zijn karakterkop ligt nu bijna op het hakblok maar zijn hoofd werd gered door een laat zondagsschot op zaterdagvond  28 maart 2015 in de Arena van Amsterdam. Een “wanhoopsschot” waar de Roel Dijkstra* (Huntelaar staat met dit soort schoten altijd  op de goede plek) bewust met zijn hoofd tegen aanliep.

Kleine Wesley, zo blij als een kind had hele andere gedachtes over het doelpunt en eiste de goal op. Na vorige week zijn “veterstrikdiploma” te hebben gehaald met een tien met een griffel, gaf hij middels de duim in de mond te kennen dat hij met zijn duimcursus ook op schema ligt. Niet geheel onbelangrijk om als schrijvende kritieke voetbalpers van op de hoogte te zijn.

Na de wedstrijd moest Guus op de koop toenemen dat de “terror Oehoe” in de persoon van Jack van Gelder, hem het vuur na aan de schenen legde. Op grond van deze wedstrijd en de niet geheel vlekkeloos verlopende EK-kwalificatiereeks volgens mij volkomen terecht. Ik kan mezelf niet aan de indruk onttrekken als ik Guus zo langs de zijlijn zie bewegen dat we hier te maken hebben met een enigszins seniele, verward ogende “pensionado” die het zo nu en dan ook niet meer weet. Hulpeloos contact zoekend met zijn mantelzorgers op de bank middels een vragende blik. Guus, druk gesticulerend, zou je zo mogen verwachten maar juist het tegenovergestelde is een feit. Berustend, rustig wijzend op zijn horloge richting de bank om te vragen of het bijna tijd is? Tijd waarvoor? Tijd om op te stappen? Een meelijwekkende, troosteloze aanblik van een coach die op zijn retour is en zijn stokje al lang had moeten doorgeven. Eigenlijk het stokje van Bert van Oostveen nooit had moeten aannemen. Zichzelf in het woelige vaarwater bevindt van een groep (jeugdige) ambitieuze coaches die volgens mij best op hun eigen benen kunnen staan!

* Roel Dijkstra: Nederlandse voetbal-stripheld uit de tachtiger jaren.

Geen reacties

Plaats een reactie