Willems Mijmeringen | Hoop
blog, leiden, voetbal, heerenveen, sc heerenveen
453
post-template-default,single,single-post,postid-453,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-1.7.1,vertical_menu_enabled,wpb-js-composer js-comp-ver-4.3.5,vc_responsive

Hoop

Afscheid nemen doet pijn. Ja, alleen voor de nabestaanden als je zelf dood bent dan merk je er niks van. Je wordt begraven of gecremeerd. C’est ça. Je geliefden hebben een plek om te rouwen als jij “six feet under” ligt en als je bent gecremeerd hebben ze geen omkijken meer naar je. Geen zorgen, geen graf wat onderhouden dient te worden. Je vrouw kan je as eventueel in een zandloper doen. Dan kan jij een keer voor je vrouw lopen in plaats van andersom.

Maar gaat deze stelling afscheid nemen doet pijn ook op voor de klanten in de videotheek. Klanten waar je de afgelopen decennia zo vertrouwd bent mee geraakt. Volgens mij niet. Nee, dat is toch anders! Een enkele uitzondering daar  gelaten. Alhoewel de reacties van de verschillende klanten anders doen geloven. De meeste reacties die ik nog dagelijks te horen krijg zijn in de trant van,   “ik vind ‘t zo erg dat jullie dicht gaan, ik kan er bijna niet van slapen, ik ga jullie missen, ik kwam zelf ook nog regelmatig huren.”   Ik moet me dan vaak inhouden. Een plausibele reactie zou kunnen zijn    “ja, sorry mevrouw maar te weinig mensen die er hetzelfde over denken als u.”

Maar ik ben volgens een bepaalde etiquette opgevoed. Volgens een gedachtengang waar sociaal wenselijk gedrag hoog in ‘t vaandel staat. Bepaalde normen en waarden belangrijk zijn. Het niet ieder voor zich is. Een maatschappij waar je je  sociaal opstelt ten opzichte van je medemens.

Dus ik antwoord netjes en beleefd,   “helaas einde van een tijdperk, een stukje vergane glorie.”      “Ik vind ‘t zelf ook jammer maar ik ga echt niet dood, er is nog een leven na de videotheek.”   De mevrouw staat je dan toch een beetje vreemd aan te kijken. Echter ze gaat gelijk over tot de orde van de dag. Staart geobsedeerd naar de nieuwe prijzenlijst en vraagt belangstellend met haar tas gevuld met films,    “krijg ik nog 30% extra kassakorting op de prijzen die op de lijst staan?”     Zonder mijn antwoord af te wachten zegt ze triomfantelijk,       “het kan ook maar niet op bij jullie.”         “Lijkenpikkers zijn het, denk ik iets te hardop.”         “Sorry, wat zei u meneer”, zegt de vrouw ietwat verontwaardigd.      “Zal ik de prijsstickers voor  u verwijderen” ,  corrigeer ik me zelf nog net op tijd.

Nee, doe mij dan maar die licht verstandelijk gehandicapte mensen waar ik de laatste weken dagelijks over struikel in de videotheek. Ze lijken met busjes te worden aangevoerd. Lopen iedere dag mijn balie plat. Komen elk uur van de dag jankend bij mij uithuilen om aan te geven hoe erg ze ‘t vinden dat de videotheek gaat sluiten. Mensen die schijnbaar moeite hebben met veranderingen. De oprechtheid straalt af van de kinderlijke reacties. Dat vind ik mooi, daar kan ik zo intens van genieten.

Eén van de mooiste reacties was nog van een klant met het syndroom van Down. Iemand die er verstand  heeft, laten we maar zeggen.  “jij schrijft toch, daar valt vast nog wel wat geld mee te verdienen als je straks zonder werk zit.”  “Zelfs voor jou is er nog hoop, je kunt altijd nog schrijver worden.”

1 Comment
  • Christa

    4 februari 2015 at 18:09 Beantwoorden

    Die gast met Down heeft gelijk. Gelukkig kan je altijd nog schrijver worden

Plaats een reactie